یک آیه و یک دنیا رحمت

امام صادق (علیه السلام)میفرماید:

هنگامی که این آیه بر پیامبر نازل شد

«کسانى که وقتی عمل زشتى مرتکب می شوند یا به خود ستم می کنند،

خدا را به یاد می آورند و براى گناهانشان از خداوند آمرزش می خواهند

و مگر جز خدا کیست که گناهان را ببخشد

و آگاهانه بر آنچه کرده اند اصرار نمی ورزند»

ابلیس بالاى کوهى در مکه رفت، با صداى بلند فریاد کشید و سران لشکرش را جمع کرد.

گفتند اى بزرگ ما، چه شده است که ما را فرا خواندى؟

گفت آیه ای نازل شده که پشت مرا مى لرزاند و مایه نجات بشر است، چه کسى مى تواند با آن مقابله کند؟

چند تا از شیطان ها حرف هایی زدند و طرح هایی دادند، اما ابلیس قبول نکرد.

آخر سر، یکی از شیطان ها (وسواس خناس) برخاست و گفت من از پسِ آن بر مى آیم.

ابلیس گفت چگونه؟

گفت آنها را با وعده ها و آرزوها سرگرم مى کنم تا به گناه آلوده شوند و هنگامى که گناه کردند، توبه را از یادشان مى برم.

ابلیس گفت نقشه ات بسیار عالى است، تو مى توانى از عهده این کار بر آیى و این مأموریت را تا روز قیامت به او سپرد.

منابع:

۱. المیزان، علامه طباطبائی، جلد ۲۰، صفحه ۵۵۷
۲. تفسیر نمونه، جلد ۲۷، صفحه ۴۷۵
۳. سوره آل عمران، آیه ۱۳۵